Lotus çiçeği, tıpkı ruhu zarif bir insan gibi, doğru ortam ve sevgiyle büyüdüğünde en güzel halini gösterir.
Onun için her şeyden önce sabır gerekir; aceleye gelmez, zamanı geldiğinde açar, filizlenir, varlığını hissettirir.
Toprağı ve suyu, onun hayat kaynağıdır. Çamurlu bir gölde kök salan lotus, bu karanlık ve çamurlu ortamda bile saf kalmasını bilir. Biz insanlar gibi… Zor koşullar, karanlık günler onu kirletmez; aksine güzelliğini daha da görünür kılar. Onu büyütürken, suyunun temiz ve yeterli olmasına, toprağının besleyici olmasına özen gösterilir. Ama unutulmamalıdır ki lotus, her şeyi zorla istemez; biraz ışık, biraz sevgi ve doğru ortam yeterlidir.
Güneş, onun en sadık dostudur. Her sabah, ışıkla buluştuğunda yapraklarını açar, kalbini gösterir, ruhunu yansıtır. Bu, bir insanın içsel ışığını bulması gibidir; doğru koşullarda, sevgiyle beslenen her kalp, tıpkı lotus gibi açar.
Lotusun bakımında sabır ve dikkat, aşk kadar önemlidir. Suyun ve toprağın dengesini hissetmek, ona zaman tanımak, filizlenmesine ve kök salmasına izin vermek gerekir. Fazla müdahale etmek, acele etmek, onu kapkaranlık sulardan koparmak; güzelliğini ve zarafetini kaybetmesine sebep olur. Ama gerektiği gibi sevildiğinde, her çiçek açışıyla insanın ruhuna dokunur; kalbinde umut ve ışık bırakır.
Lotus, öğretir ki: en çamurlu, en karanlık sularda bile saf kalabilir, güzelleşebilir ve etrafa ışık yayabiliriz.
Doğru koşullar, sabır ve sevgiyle… İşte bu, sadece bir çiçek için değil, her kalp için geçerli bir mucizedir.
